مي نويسم همه دردها را..مي نويسم... براي تو..
مي نويسم. تمام آن لحظاتي را كه بي تو سر كردم.. بي تو ميرفتم.. تنها و براي تو..
مي نويسم.. همان طور كه بخواهي.. همانطور كه تو بخواني..چون تو خود خواستي كه حرفهايم را با تو قسمت كنم..
مي نويسم.. از همه روزهاي دلتنگي .. از همه روزهاي بي كسي.. از همه روزهاي كه حتي سلامي نبود...حتي احوالپرسي مختصري.. كه من به همه اينها راضي بودم..
مي نويسم برايت ... چه باشي.. چه نباشي..چه بخواني.. چه نخواني.. من فقط مي نويسم . تمام سفيدها را برايت سياه مي كنم.. تمام نقطه ها را به سر خط مي برم و برايت مي نويسم..
مي نويسم.. فقط براي تو مي نويسم..من شب هنگام زير پتوي چارخانه صورتي ام مي خزم چشم ها را می بندم تاتو راپيدا کنم تو همين حوالي هستي چه فکرت ته خط باشد چه يک نقطه تومهمان رويای شبانه منی
براي نقطه پايان تنهايي تو تنها اسمي هستی كه صدا میکنم...

"عاشق نشدي وگرنه مي فهميدي ، پائيز بهاريست که عاشق شده است

به پاکي چشمان خيست سوگند . دوستت دارم .

 به غربت پيوند ساديمان سوگند . دوستت دارم .

 به هراس لحظه ي وصالمان سوگند . دوستت دارم

. به اولين لبخند کودک سوگند . دوستت دارم .

 به تنهايي بيدار گشته ام سوگند . دوستت دارم .

 و به ديوانه سوخته ترين پروانه سوگند . دوستت دارم .

 به ما بودن کوتاهمان سوگند . دوستت دارم

         
 ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند ، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براي اولين بار تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ، خداوند خوشحال شده بود . پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد   . اي تنها منجي من ، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري ، براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد و در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسد ت كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار  .  روزي كه خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟ براي اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا هميشه برايم زنده باشي تا هميشه  .  تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم تا هميشه  . . . و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك كني 

                                           با تو همیشه بی تو هرگز      

                                         با تو همیشه بی تو هرگز      

 

بهم گفتی داری میری.....نگات کردم...باورم نمی شد.تو سرتو انداختی پایین....من بازم نگات

کردم گفتی دارم می رم دیگه نمی تونم....گفتی عشق دروغه ....من و تو هم به هم دروغ

گفتیم....ما عاشق نبودیم......اما من هیچی نگفتم فقط نگات کردم....دوست داشتم بگی شوخی

کردم ....دوست داشتم بگی منم عاشقتم ....دوست داشتم دستامو بگیری مثل قبلا و بهم بگی

همیشه با من می مونی.....اما تو هیچی نگفتی تو رفتی....آره رفتی به همین سادگی ....من

پشت سرت ایستادم گریه کردم فریاد زدم خواهش کردم بمونی اما تو گفتی عشق یعنی جدایی ما

هم باید جدا شیم...ایستادم تا 20 شمردم و تو دلم گفتم برگرد...1...2...3...4................

..20 به 20 که رسیدم تو تندتر رفتی ...رفتی...رفتی یه جای دور....تو گم

شدی ....من دنبالت گشتم اما تو نبودی ....سالها گشتم ولی نبودی...اینجام منتظرتم..........

می مونم تا بیای.....................................با اینکه می دونم نمیای 

         با تو همیشه بی تو هرگز

من اینگونه نبودم

تا روزی زمین و آسمان به من حسادت کردند . برایم دامی دوختند

تا مگر به آن گرفتار شوم و رام شوم

در یکی از روزهای زمستان که خیلی شبیه بهار بود

 ..
نه سرد بود نه گرم ،نه زیبا بود نه زشت، نه خلوت بود نه پر ازدحام ،

نه ابری نه آفتابی. همه چیز عادی بود

و من مانند عاشقان خوشدل و مهربان قلبم را با احتیاط در دو دستم گرفتم

 
و با تبسمی کودکانه آن را به تو تقدیم کردم

تو آن را گرفتی، نگاهش کردی و خندیدی

 
فهمیدم ، به سادگیم خندیدی

و...

و من دیگر دلم را ندیدم

دلم کجاست؟ پیش تو که نیست ؟ آن را چه کار کردی؟

لا اقل بگو کجاست تا خودم آن را پیدا کنم؟

دلم آن قدر سنگین بود که آن را رها کردی؟

یا آنقدر سبک بود که پروازش دادی؟

شاید آنقدر بزرگ بود که جای سینه ات را تنگ کرده بود؟

یا آنقدر کوچک بود که گمش کردی؟

گم شده؟؟

می دانم هیچ کدام اینها نیست . تو آن را شکستی و

هر تکه اش را به دور دستی پرتاب کردی تا هیچ وقت آن را نیابم و دیوانه شوم

و از آن روز نه دیگر صدای پرنده ای برایم دلنشین است

 نه خروش موجی برایم زیباست

 نه لبخندی، نه امیدی، نه بوسه ای نه آوازی

....

حتی حافظ هم دیگر به من راست نمی گوید دیگر از آن تک سوار خبری نیست

چهره ام حوصله آینه را سر می برد و صدایم برای دیگران عادت شده

 
کاش دلی در کار نبود که عشقی باشد و دامی و تو

 
اصلا نفهمیدم کی پیر شدم            

                                          با تو همیشه بی تو هرگز                 

                                        با تو همیشه بی تو هرگز  

من و تو چه قدر بی کس ایم وقتی همدیگر را نداریم

و چه تهی دستیم وقتی از این که عاشق هم هستیم حس غرور نداریم

اما چه غنی وپُر هستیم وقتی دستی در دست داریم که با همراهی اش بهترین احساس های هستی را در دل داریم.

وقتی من و تو با هم نباشیم برگهای پاییزی زیر قدم های چه کسی را طلایی کنند یا بلبلان برای چه کسی آواز بخوانند؟

وقتی من و تو با هم نباشیم درختان به صف ایستاده در کنار جاده چه کسی را تماشا کنند؟

تو که میدانی باران به خاطر ما از آسمان تا زمین می آید٬ وقتی من و تو با هم نباشیم٬ باران روی چتر چه کسی ببارد و قطره های آن کجا غیر از چتر ما سرسره بازی کنند؟ یا وقتی بالای چتر قایم می شوند یواشکی به حرف های چه کسی گوش دهند؟

وقتی من و تو با هم نباشیم شعرها برای چه کسی سراییده شوند و واژه ها برای که برقصند؟

مهتاب برای که شبها٬ آسمان را زیبا کند؟

وقتی من و تو با هم نباشیم ٬من برای چه کسی بنویسم و با صدای لرزان بخوانم:

کـه  دوســــــــتت دارم.

                                   با تو همیشه بی تو هرگز     

بایک نگاه مهربون همون نگاهی که سال ها آرزوشو

داشتم و ازم دریغ می کرد

گریه  کرد.گفت دلش برام تنگ شده

 می خواستم اشکاشو پاک کنم ولی نمی تونستم

 فقط نگاش کردم اون رفت ولی سنگ قبر من خیس خیس بود

 با چشاي بي تفاوت روبه روي من مي شيني

مي گي هر چي بود تموم شد نمي خواي منو ببيني

روزاي خوبمون انگار همه از ياده تو رفته

رو بروت گريه نکردم نمي دوني که چه سخته

تو که جاي من نبودي وقتي خنده هاتو ديدم

وقتي اخرين کلامو از صداي تو شنيدم

مگه تو اوني که مي گفتي که من برات يه عشق تازه ام.

.

.

تو هموني که آغوش گرمت سر پناه خستگي هامه

 نگاه پر اندوهو قشنگت مرهمه دردهاو زخمهامه

 هميشه آرزومه تو سينه که نگام تو نگاه تو باشه

 زخمهاي دل تنها و غريبم با گرمي دست ناز تو خوب شه

 هميشه از خدا مي خوام تا ابد کنار تو باشم

  امشب به سوگ ارزوهايم نشسته ام و در غم نبودنت اشك فراق مي ريزم...

  هر گاه دفتر محبت را ورق زدي ...هر گاه در زير پايت صداي خش خش برگ ها را احساس كردي...هر گاه ميان ستارگان اسمان تك ستاره اي خا موش ديدي ...براي يك بار در گوشه اي از ذهن نه با زبان بلكه از ته قلب بگو: يادش بخير......

                   

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه

 این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

  و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...

اما تو....

               خیال نکن که بی خیال از تو و روزگارتم ....

 به فکرتم....

     به یادتم

                               زنده به انتظارتم ....              

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است  

 تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند  

 در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم  

 تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم  

 آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم  

 و بر صورت مه آلودت می لغزیدم  

 ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم  

 تا شاید جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشد  

 که مرهمی شود برای دلتنگی هایم 

ای غریبه آشنا آن روز که جادوی نگاهت تار و پود قلب نازک مرا لرزاند

وجودم از پیله غم بیرون تنید می نویسم تا به تو بگویم

تو تک صدای گیتار خاطرات منی

ای نبض دوباره من با من بمان و بخوان که بی تو گلی پژمرده ام

این تنها گوشه ای از اوای دلم بود که بی بهانه تقدیم به تنها بهانه زندگی ام کردم 

کاش در کتاب قطور زندگی ، سطری باشیم ماندنی نه حاشیه ای از یاد رفتنی...

نمی دانم چرا امشب واژه هایم خیس شده اند مثل آسمانی که امشب می بارد.... و اینک باران بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند و چشمانم را نوازش می دهد تا شاید از لحظه های دلتنگی گذر کنم لحظه های دل تنگی بی پایانند... 

 دیدار اونی که به جای همه عشقی که بهش دادی یه قلب زخمی برات یادگار بذاره و تو نگاهش کنی و باز مثل روزه اول دلت بلرزه و حس کنی هنوزم دوستش داری .......بخوای همه تنهایی رو که به امید برگشت دوبارش تحمل کردی تو گوشش فریاد کنی اما حتی نتونی ........ به چشماش نگاه کنی که بفهمه با همه بدیهاش هنوزم با همه قلبت دوستش داری اما ببینی چشماش داد می زنه که دلش ماله یکی دیگس .... تمام روزهایی که تنها بودی